İtalya’da Monferrato’daki yeşil dolu evinde, köpekler, kediler ve iki evcil domuzla beraber yaşayan sanatçı, zamanının büyük kısmını evlatları ve torunlarıyla geçiriyor. “Torunlarımı, kim olduğumu ya da iyi mi görünmediğimi düşünmeden neşeyle seyretmek bana en büyük mutluluğu veriyor” diye ifade ediyor.
Kitap, ışık ve gölgelerle dolu bir seyahat; Muti, sahnelerindeki karakterleri bir kenara bırakarak, içinde hâlâ yaşayan çocuk Francesca Rivelli’ye alan açıyor. Çocukluğundaki korku, hayatta kalma duygusu ve tekrardan doğuş temaları kitabın ana eksenini oluşturuyor.
Ufak yaşta yaşamış olduğu acı dolu dönemler de anlatılıyor. Dört yaşlarındayken anası tarafınca iyileşmesi için İsviçre’ye gönderildiğini, bu sürecin kendisi için terk edilmişlik hissi yarattığını konu alıyor: “Bu bir terk ediliş değildi, fakat ben o şekilde hissettim,” diyor.
Beyazperdeye tesadüfen adım attı
Ornella Muti’nin sinemadaki ilk adımı tamamen tesadüftü.
Hemen hemen 14 yaşlarındayken, Damiano Damiani’nin yönettiği La moglie più bella (En Güzel Hanım) filmimizde rol almayı, sanat içerikli bir hevesten fazlaca ekonomik zorunluluk sebebiyle kabul etti.
O dönemde oyunculuğun ne anlama geldiğini bilmiyordu, sadece bu dünyanın ne kadar sert olabileceğini kısa sürede öğrendi.
Kitabında, sette yediği tokatları, gizlediği morlukları ve annesinin şikâyetlerine yapımcıların verdiği şu acımasız yanıtı konu alıyor:
“Kızınızın çalışmasına izin verdiğimiz için Tanrıya şükretmelisiniz.”
Ornella Muti’nin aşkları
Kitabın sayfaları, büyük aşkların ve derin hayal kırıklıklarının hikâyeleriyle dolu.
Genç Ornella’nın, “deli ve keyifli” olarak tanımladığı Luca di Montezemolo’ya duyduğu aşk bunlardan biri:
“Sokağın ortasında ‘Seni seviyorum!’ diye bağırarak koşardı,” diye hatırlıyor.
Bir diğerinde ise, Adriano Celentano ile yaşamış olduğu kısa fakat yoğun bir aşkı konu alıyor:
“Kısa bir hikâyeydi, fakat içinde gerçek bir sevgi vardı.”
Muti, seneler sonrasında bu ilişkilerden çıkardığı dersi şu şekilde özetliyor:
“Kendinde bulman ihtiyaç duyulan cevabı başkasında ararsan, manipüle edilmen kolaydır.
Ben devamlı düşmanlarımı silahlandırdım, fakat gene de aşka inanıyorum.”
Femme fatale imajının ötesinde bir karı
Kitabından çıkan Ornella Muti portresi, beyaz perdenin ona yakıştırdığı “femme fatale” mitinden fazlaca uzak.
1974 senesinde, çevresindekilerin tüm baskılarına karşın kürtajı reddeden fazlaca genç bir anne,
ve Monicelli, Risi, Tognazzi, Mastroianni şeklinde devlerle çalışan fakat asla sisteme tam olarak ilişkin hissetmeyen bir sanatçı olarak karşımıza çıkıyor.
Ornella Muti,Claudia Cardinale ve Sophia Loren bir arada. (Depo Photos)
Bugünkü Ornella Muti: beyaz perde ve inanç içinde
Kitabın önsözünü yazan, 2025 Oscar Ödüllü Anora filminin yönetmeni Sean Baker, Muti’yi şu şekilde tanımlıyor:
“Bir savaşçı, bekar bir anne ve kalıplardan kaçan bir sanatçı.”
Muti bu tanımı gülümseyerek kabul ediyor:
“Evet, hayatta kendimi savunurum, savaşırım. Fakat sonrasında çocuklarımın ve torunlarımın arasına geri dönerim.”
Bugün hâlâ beyaz perdede etken.
Onu eğlendiren ve merak uyandıran rolleri seçtiğini söylüyor. Alessandro Bencivenga’nın Il filo rosso filminden, Bertrand Mandico’nun Roma Elasticasına kadar uzanan projelerde yer ediniyor.
“Elime ne geçerse ve hoşuma giderse yapıyorum. Benim yaşımdaki bayanlar için rol azca, fakat mesele değil. Aslına bakarsan fazlaca şey yaptım; dünya değişiyor, bu da güzel.”
Değişen ruhani yolculuğu
Zaman içinde ruhsal dünyası da değişmiş. Senelerce Budist inancına bağlı kalan Muti, son dönemde tekrardan Tanrıya yöneldiğini söylüyor:
“Yakarma ettikçe her şey çözülmeye başladı. Üstümde Tanrı’nın var bulunduğunu bilmek bana itimat veriyor.”

