Bir evladı büyütmek yalnızca onu beslemek, uyutmak ve korumaktan ibaret değil. Kimi zaman gecenin ortasında bitmeyen bir ağlama, kimi zaman sofrada yaşanmış olan minik bir kriz, kimi zaman de çocuğun söylediği tek bir söz, anne ve babanın senelerdir içinde taşımış olduğu duyguları ortaya çıkarabiliyor. Peki, çocuklarımızı büyütürken aslen kendi çocukluğumuzla da tekrardan karşılaşıyor olabilir miyiz? Hayykitap etiketiyle okurla buluşan Beni Büyüten Çocuk, tam da bu probleminin peşinden gidiyor. Gelişim psikoloğu Sinem Itina Canbolat, dere söyleşi formatında hazırlanan kitapta, doğumdan üç yaşına uzanan tehlikeli sonuç süreci yalnızca evlatların bakış açısından değil, anne ve babaların iç dünyasından da ele alıyor.
GÜVENLİ BAĞLANMA
Kitapta evlatların hiddet nöbetlerinden uyku problemlerine, ayrılık korkusundan kardeş kıskançlığına, sınır koymaktan güvenli bağlanmaya kadar pek oldukça mevzu işleniyor. Sadece anlatının merkezinde yalnızca evlatların davranışları bulunmuyor. Anne ve babaların suçluluk duyguları, yetersizlik korkuları ve kendi yetiştirilme biçimlerinin ebeveynliklerine yansımaları da sorgulanıyor.
Merakla beklenen kitap, Kitapyurdu, D&R, Trenyol, BKM benzer biçimde mecraların yanı sıra kitapçıların raflarında içeriyor.
DUYGUSAL BAĞI KORUMAK
Canbolat, ebeveynlerin devamlı sakin, sabırlı ve hatasız olmasının mümkün olmadığını, mühim olanın çocukla kurulan duygusal bağları korumak ve gerektiğinde onarabilmek bulunduğunu vurguluyor. Kitap, çocuklukta yaşanmış olan zor deneyimlerin değişmez bir alınyazısı olmadığını da hatırlatıyor. 240 sayfalık Beni Büyüten Çocuk, yalnızca çocuklarını daha iyi idrak etmek isteyenlere değil, kendi çocukluğuna tekrardan bakmak isteyen yetişkinlere de sesleniyor.
“DUYGULARIMIZI KEŞFEDİYORUZ”
Eserin temelinde ise ebeveynliğe başka bir gözle bakmayı elde eden çarpıcı bir fikir bulunuyor. Sinem Itina Canbolat, Haber Global’e yapmış olduğu açıklamada, kitabın çıkış noktasını şu sözlerle konu alıyor: “Kimi zaman çocuklarımızı büyüttüğümüzü sanırken bizi büyütenin onlar bulunduğunu fark ediyoruz. Bir çocuğun yaşamımıza girmesiyle yalnızca ebeveyn olmuyoruz, kendi çocukluğumuzun izleriyle de karşılaşıyoruz. Onların ağlamalarına, korkularına ve öfkelerine verdiğimiz tepkiler, bir çok süre bizim geçmişimizden izler taşıyor. Çocuklarımızı anlamaya çalışırken kendimizle ilgili daha ilkin fark etmediğimiz duyguları keşfedebiliyoruz.”
“ÇOCUKLARIMIZDAN DA ÖĞRENİRİZ”
“Ebeveynlik, yalnızca ufaklıklara bir şeyler öğretmek değil, onlardan öğrenmeyi de kabul etmek demek. Hata yaptığımızda bunu fark etmek, özür dileyebilmek ve ilişkimizi onarabilmek son aşama kıymetli. Evlatların gerekseme duyduğu şey kusursuz ebeveynler değil, kendilerini anlayan ve yanlarında bulunduğunu hissettiren yetişkinler. Bu kitapla anne ve babaların yalnızca evlatlarının davranışlarına değil, o davranışların kendi içlerinde uyandırdığı duygulara da bakabilmelerini istiyoruz.”
