Uygulamalar gizlilik, denetim ve sonuçsuz karşılaşmalar vaat eder. Sadece DTF St. Louis, bu fikri oldukca daha rahatsız edici bir noktaya taşıyor. Rutinden bir kaçış olarak süregelen şey, kısa sürede her kararın geri döndürülmesi zor gerçek sonuçlar doğurduğu bir duruma dönüşüyor.
Bağlantı noktası, bilhassa evli kişiler için tasarlanmış bir uygulama. Anonimlik ve denetim vadeden bu alan, gerçekte oldukca daha öngörülemez bir şeyin kapısını aralıyor.
Başlangıçta bir serüven şeklinde görünen durum, kısa sürede her birlikteliğin bir sonrakini daha karmaşık hale getirmiş olduğu bir ağ haline geliyor.
Sadece bu hafiflik uzun sürmüyor.
Bölümler ilerledikçe hikâye giderek kararıyor. Sırlar birikiyor, gerilim artıyor ve sonuçlar giderek büyüyerek hikâyeyi açıkça bir gerilim türüne yaklaştırıyor.
Bu değişiklik mecburi değil, aksine kaçınılmaz hissettiriyor.
Belirsizliği taşıyan bir oyuncu ekibi
Dizinin tesirinin büyük kısmı oyuncu ekibine dayanıyor. Jason Bateman, David Harbour ve Linda Cardellini; basitleştirmeden uzak, karmaşık karakterler yaratıyor.
Onlara Richard Jenkins ve Peter Sarsgaard şeklinde adlar de katılıyor ve kimsenin tamamen masum olmadığı bir hikâyeye derinlik kazandırıyor.
Sadakatsizlikten öte: Kontrolden çıkan kararlar
Dizi her ne kadar evlilik dışı ilişkiler çevresinde şekillense de, aslolan odak noktası daha derin bir yerde: dürtüsel kararlar ve bunların neticeleri.
Uygulama aslolan mesele değil, yalnız tetikleyici. Onun arkasında biriken hayal kırıklıkları, çözülememiş arzular ve değişiklik isteği var. Bu da karakterleri giderek daha zor yönetilen durumlara sürüklüyor.
Ve denetim etmeye çalıştıkça, her şey daha da kontrolden çıkıyor.
Dizinin formatı, gerilimin aceleye getirilmeden, adım adım yükselmesine olanak tanıyor.
Hatanın geri dönüşü olmadığında
DTF St. Louis, yalnız sadakatsizlik hakkında bir hikâye değil.
Bu, minik kararların iyi mi oldukca daha büyük sonuçlara yol açabileceğinin hikâyesi. Bundan dolayı burada aslolan mesele sır değil.
Problem, o sır artık sır olmaktan çıktığında başlıyor.
