Task izlenmez; daha oldukça geçilip gidilir. Pennsylvania’nın kış ortası bir ikincil yolu şeklinde: kasvetli, gri, kapalı bir sema altında… Hiçbir kurtarıcı manzaraya ya da rahatlatıcı ufka çıkmaz. Varacağı yer, ABD’nın haritasının diğeri yüzünde yaşayanların etik açıktanlığıdır. Sanayisiz kalmış mahalleler, yetmeyen maaşlar, ayakta kalmak için zorluk çeken aileler ve kendi içine çökmeyi öğrenmiş bir hüzün. Metnin geri kalanı Spoiler içeriyor. Diziyi izlemediyseniz ve izlemeyi düşünüyorsanız lütfen haberin gerisini okumayın.
Mare of Easttown’dan beri bu duygusal coğrafyanın kronikçisi olan Brad Ingelsby, kamerayı bir kez daha prime time’ın çoğu zaman görmezden geldiği bir ABD’ya çeviriyor; şu sebeple bu ABD, ne iyimser masallara ne de anti-Trumpçı yorumlara yer bırakıyor.
Dizi, hikâyesini birbirinin yansıması olmaya mahkûm iki karakterden kuruyor. Tom Brandis, eski bir rahip, başarısız bir baba, devamlı yenilgi hâlinde yaşayan bir FBI ajanı. Mark Ruffalo, inancının kırılganlığını muhteşem şekilde taşıyor: Onun kırılan inancı dini değil, yurttaşlığa dair. Hakkaniyet aramaya devam ediyor şu sebeple artık başka ne arayacağını bilmiyor.
Robbie Prendergrast (Tom Pelphrey) ise uyuşturucu kaçakçılarını arada bir soyan bir çöp işçisi; hırs sebebiyle değil, ev içi umarsızlık ve intikam sebebiyle suça yönelen biri. Her iki karakter de aynı suali değişik biçimlerde temsil ediyor: Sistem artık çıkış yolu sunmadığında geriye ne kalır?
Ingelsby, hikâyeyi kahramanlaştırma tuzağına düşmeden konu alıyor.
Burada romantikleştirilmiş suçlular ya da mesihvari polisler yok. Her şey, hayatta kalmanın bitkin mantığı içinde akıyor. Sertlik bir gosteri şeklinde koreografik değil; ani, sakar, geri dönüşsüz. Kimse epik bir havayla ateş etmiyor; aceleyle, korkuyla ya da öfkeyle ateş ediyor. Ölüler trajik görünmüyor; bir tek yük oluyor.
Task’in en büyük meziyetlerinden biri de bu: Sertliği güzel göstermeden anlatmak.
Aslolan başrol ise mekânın kendisi.
Ingelsby’nin filmlediği gri, nemli, yıpranmış Pensilvanya; çöküşün simgesel coğrafyası.
Ekonomisi çökmüş kasabalar, dökülen evler, toplumsal yükseliş vaat etmeyen düşük ücretli işler… Burada siyaset konuşulmaz fakat her şey politiktir. Yapısal eşitsizlik anlatılamaz, bir tek her kadrajda nefes alınır.
Bu yaklaşım, Task’ı çağıl Amerikan kırsalını gururlu bir mitolojiye dönüştüren Yellowstone türü anlatılardan ayırıyor.
Ranch’ları, petrolü ve eski aile destanlarını romantize eden erkeksi bakışın aksine Ingelsby, nostaljiyi parlatmaz; acıyı yumuşatmaz. Task’in ABD’sı geçmişin ihtişamını özlemez; mevcut yorgunluğu taşımaya çalışır.
Dizi ahlâk dersi vermez. Bir tek gözlemler.
Ve bu mahalli gözlem, televizyonun büyük anlatılarında neredeyse asla başrol verilmemiş insanlara anlatısal bir saygınlık tanır. Kamera, uzun sessizliklerde, önemsiz görünen sohbetlerde, diyaloglardan daha çok şey söyleyen bakışlarda dolaşır. Ruffalo, Brandis’in sesini yükseltmemesi icap ettiğini bilir; şu sebeple onu tüketen aslına bakarsan içindeki suçluluk uğultusudur. Yüzü, kişisel yenilgilerin bir haritası gibidir.
Tom Pelphrey ise Robbie’yi devamlı bir huzursuzluk hâlinde canlandırır: suça tam yerleşemeyen fakat ondan tam kopamayan bir adam. Ne canavar olacak kadar acımasız, ne de af dileyecek kadar masum.
Dizi karanlık tonunu asla bırakmaz; neredeyse asla duygusal ferahlık sunmaz. Bu da bununla beraber büyük bir risk getirir: seyircinin tükenmesi.
Task gerilimi nefes aralıklarıyla dengelemez; hep aynı ağır gökyüzünün altında ilerler. Bu süreklilik bir taraftan güzel duyu tutarlılık olarak okunabilir, bir taraftan da izlemeyi yorucu bir deneyime dönüştürebilir. Fakat bu sertlik bile projenin bir parçasıdır: tavizsiz bir gerçeklik göstermek.
Ne nasihat veren konuşmalar vardır, ne olağanüstü kurtuluşlar. Ne de “Amerikan huzursuzluğuna” dair kati açıklamalar. Task kati tezler kurmaz; o huzursuzluğunu içinde yaşar.
Toplumsal çöküşün mitinglerde değil; yitik babalarda, kırılmış çocuklarda, ödenemeyen kredilerde, kabahat işlemeyi hayal bile etmemiş fakat buna zorunlu kalmış erkeklerde karşılık bulduğunu gösterir.
Bu açıdan Task, tv hikâyeciliğine unutulmuş bir işlevi geri kazandırır: Kaçış sunmak değil, duygusal bir aktarım sunmak.
Seyirciyi bir ihtimal asla fizyolojik olarak görmeyeceği bir gerçekliğin içine yerleştirmek; fakat bunu tepeden bakmadan yapmak.
Task güzelleştirmez, vaaz vermez. Anlatır.
Ve burada anlatmak, kırılmış, yorulmuş, gosteri kültürünün radarına girmeyen bir ABD’nın yüzüne bakmak anlama gelir.
Ingelsby, rahatsız edici, sert, sarsıcı derecede dürüst bir yapıt ortaya koyuyor: Beğenilmek için değil, idrak etmek için yapılmış bir takım.
Ve bu kadar mütevazı fakat bir o denli yırtıcı olan bu arzu onun gerçek büyüklüğünü oluşturuyor.

