Albümün bazı kısa bölümleri The New York Times’ın müzik podcast’inde paylaşıldı ve dünyanın çeşitli yerlerinde parasız dinleme etkinlikleri düzenlendi, sadece tamamını hemen hemen hepimiz dinleyemedi. Dinleyen azca sayıdaki kişiler içinde, Rolling Stone Brasil ve The Guardian benzer biçimde internasyonal yayınların eleştirmenleri yer aldı. İki yayında da Lux, 5 üstünden 5 puanla değerlendirildi.
Rolling Stone Brasil: “Operatik bir başyapıt”
Rolling Stone Brasil eleştirmeni Daniela Swidrak, albümü “pop yıldızı olmanın anlamını tekrardan tanımlayan operatik bir başyapıt” olarak nitelendirdi.
Swidrak’a nazaran Rosalía, bu albümle kariyerinde bir adım daha ileri gidiyor:
“Pop müzik tarihinde bazı sanatçılar tüm haritayı terk edip yeni bir bölge çizer. Rosalía bunu daha ilkin de yapmıştı.El Mal Querer ile flamenkoyu modernleştirdi, Motomami ile reggaeton ve Karayip ritimlerini tekrardan tanımladı. Fakat Lux ile yalnız sınırları genişletmiyor; sıfırdan bir katedral inşa ediyor, taş taş, nota nota, dil dil.”
Eleştirmen, Motomami ile kıyaslandığında bu albümün “tamamen değişik, daha iddialı ve oldukça daha riskli” bulunduğunu belirtiyor. Motomami’yi “yatay”, Lux’u ise “dikey” bir emek harcama olarak tanımlıyor:
“Bu bir ruhsal yükseliş, müzik vasıtasıyla tanrısal olana yetişme çabası. Motomami benzer biçimde bir şey bekleyenler için şunu net söyleyebiliriz: Lux buna asla benzemiyor.”
Swidrak, Rosalía’nın vokal performansını da övüyor:
“Sesini asla bu kadar tanrısal, neredeyse göksel duymamıştık. Bu, kariyerinin en etkisinde bırakan vokal performansı — hatta kim bilir son on yılların herhangi bir pop yıldızının sergilediği en etkisinde bırakan ses emek harcaması.”
Swidrak, albümün iyi bir ses sistemiyle yada kaliteli kulaklıkla dinlenmesi icap ettiğini belirterek, “tamamen dikkat gerektiren, karşılığında ise transandantal bir edinim sunan bir albüm” diyor.
The Guardian: “Klasik ile kaos içinde, benzersiz bir çarpışma”
İngiliz gazetesi The Guardian’da ise Alexis Petridis, Lux’u “klasik müzikle kaosun çarpıştığı, başka asla kimsenin yapamayacağı kadar emsalsiz bir emek harcama” olarak tanımlıyor.
Petridis’e nazaran albüm, “günümüz hit listelerinde bulunabilecek herhangi bir şeyden oldukça daha çok klasik müziğe yakın.”
O>to-tune, flamenko alkışları, rap bölümleri, yaylı düzenlemeler benzer biçimde bazı pop unsurları bulunsa da bunlar hiçbir vakit merkeze yerleşmiyor:
“Aksine, bunlar sanki yabancı bir manzaranın üstünde süzülen garip hayaletler benzer biçimde.”
Gazeteci, albümdeki mistik temaların yer yer dünyevi detaylarla da iç içe geçtiğini söylüyor.
Bilhassa La Perla adlı şarkıda “medalla de oro de los hijos de puta” (piçlerin altın madalyası) benzer biçimde dizelerin, Rosalía’nın eski sevgilisi Rauw Alejandro’ya gönderme olabileceğini belirtiyor.
Petridis, Lux’un hikâyesini idrak etmek için çaba gerekse de, deneyimin büyüleyici bulunduğunu vurguluyor:
“Ne olup bittiğini tam olarak anlamasanız bile, Lux baştan sona büyüleyici ve etkisinde bırakan bir edinim sunuyor.”
Ek olarak albümün dinleyiciden büyük bir teslimiyet beklediğini belirtiyor:
“Rosalía’nın tarzına kendinizi bırakmanız gerekiyor. Albüm uzun ve karmaşık; İspanyolca, Mandarin, Ukraynaca ve Latince içinde ani geçişler yapıyor.”
Petridis, Rosalía’nın vokal kabiliyetini “Royal Opera House solistleriyle yarışabilecek güçte” olarak tanımlıyor:
“Portekiz fadoları içinde hem rap yaparken hem de bir opera sanatçısının gücüyle şarkı söylerken aynı derecede rahat.”
Son olarak, Lux’un “algoritma çağlarında direniş” anlamı taşıdığını söylüyor:
“Bugün dinleyiciler müziği seçmeyi değil, algoritmanın seçmesine izin vermeyi tercih ediyor. Lux ise tam tersini istiyor: dikkat, sabır ve farkındalık. Fakat bu çaba karşılığını veriyor. Şu sebeple içinde kıymetli bir ders saklı: idrak etmek için çabalarsan, hakikaten ödül alırsın.”

