Duygu Kıt / Gazete Duvar
Gazete Duvar, Ankara tren istasyonundaki bombalı saldırının dokuzuncu yıl dönümünde Barış Mitingi’ne katılmak üzere İstanbul’dan gelen Altun kardeşler Ahmet, Cafer ve Armanç ile konuşuyor.
Ahmet, “Sendikaların öncülüğünde bir barış mitingi düzenleneceğini duyduğumda bir sevinç hissettim” diye anımsıyor. “Şarkılarla ve iyimserlikle yola çıktık. Ankara’ya vardığımızda bu kadar kalabalığın görüntülenmemesi şaşırtıcıydı ama Ankara gibi bir şehirde güvenlik zaafı olacağını kimse hayal edemezdi.”
“En kötü senaryonun yürüyüşün iptal edilmesi olacağını ve göz yaşartıcı gazdan kaçmak zorunda kalacağımızı düşündük” dedi.
Altun, miting başlamadan önce arkadaşıyla birlikte meydanın yanındaki parka gitmeye karar verdiklerini ancak varır varmaz ilk patlamanın meydana geldiğini söyledi. Şöyle devam etti: “Arkadaşımla oradan uzaklaşmamız 50 saniyeyi geçmedi. Oturduğum anda ilk patlama oldu. Hemen ardından ikincisi patladı. İki kardeşim Patlamaların olduğu yerde birçok arkadaşım vardı, ortalığı kaos doldurdu, asfalt görünmez oldu. Ağabeyim Armanç ve arkadaşım ortanca kardeşim Cafer’i göndermek zorunda kaldılar. Hangi bacağının koptuğunu bilmeden taksiyle hastaneye gitti.”
Saldırıda bacağını kaybeden Cafer Altun, “Travmayla yaşamaya devam ediyorum ve her yara izi bir hikaye anlatır. Bazen rüyaymış gibi hissetsem de acı bana gerçek olduğunu hatırlatıyor. Odaklanmakta zorlanıyorum, pahalı protezlerle, görme bozukluğuyla, işitme kaybıyla ve vücuduma gömülü 18 saçmayla uğraşacağım.”
Cafer, “Yara izlerim bana her gün kaybettiklerimi hatırlatıyor; arkadaşlarımı, tanıdıklarımı, hatta yabancılarımı” diye ekledi. “Kolay değil; bazen nefes almak bile zor geliyor. Ama her nefes bir direniş eylemine dönüşüyor. Buradayım, yaşadıklarımın ardındaki anlamlarla yaşıyorum, ‘Bununla nasıl yaşıyorsun’ sorusuna cevap vermeye çalışıyorum. ağrı?’ Belki de en büyük ders, her şeye rağmen yaşamaya, sevmeye, hissetmeye, anlamaya ve paylaşmaya devam etmemizdir.”
Ankara Tren Garı’nda 103 kişinin hayatını kaybettiği, yüzlerce kişinin yaralandığı bombalı saldırının üzerinden dokuz yıl geçti. Saldırıyla ilgili davanın son duruşması 1 Temmuz 2024’te Ankara 4’üncü Ağır Ceza Mahkemesi’nde görüldü. Mahkeme, gözaltındaki 26 şüpheliden 10’u hakkında karar verirken, 16’sı ise halen firarda. Dokuz yıl boyunca mağdurları temsil eden avukatlar kapsamlı bir soruşturma için 300’e yakın talepte bulundu, bunların çoğu reddedildi.
Hiçbir kamu görevlisi hakkında dava açılmadı ve katliam çözümsüz kalmayı sürdürüyor; pek çok kişi hâlâ tüm sorumlular için adalet talep ediyor.
(Ayşenaz Toptaş’ın İngilizce versiyonu)
