Haber Global Muhabiri Enes Geyik ile sıhhat alanındaki eğitiminden medya sektörüne geçişini, değişik alanlarda edinmiş olduğu üretim deneyimlerinin ekran haberciliğine katkısını ve meslek hayatında iz bırakan saha görevlerini konuştuk. Geyik, haberciliğin yalnızca informasyon aktarmak olmadığını, insanların hikâyesini anlatmak ve zor zamanlarda onların sesi olmak anlamına da geldiğini söylemiş oldu.
Sıhhat alanındaki eğitiminizin peşinden medya sektörüne yönelmeye iyi mi karar verdiniz? Sıhhat alanında edindiğiniz kriz yönetimi ve insan ilişkileri şeklinde deneyimlerin, sahadaki muhabirlik reflekslerinize ne şeklinde katkıları oldu?
Minik bir köyde doğup büyüyen ve o köyün sokaklarında futbol oynayan neredeyse her çocuk şeklinde benim de hayalim futbolcu olmaktı. Sadece siz ne kadar plan yapmış olursanız yapın, yaşamın da bir planı var. Akrabalarım gelecek planlarımı futbol üstüne inşa etmemden mutlu değildi ve üniversiteye gitmeyeceğimi düşündükleri için meslek lisesine gitmemi istediler. Babamın ricasını kabul ettim ve sıhhat meslek lisesinde okumaya başladım.
İnsan sağlığına dair kapsamlı bilgiler öğrenmek, insanların hayatına dokunmak zaman içinde keyifli hale geldi. Liseyi bitirdikten sonrasında bir süre hemşire olarak çalıştım.
Sadece zaman içinde kendimi keşfetmeye başladım. İnsanı hayatta tutan şey bence merak duygusu. Yaş aldığınızda değil merak etmeyi bıraktığınızda yaşlanıyorsunuz. Benim hem Türkiye’de hem dünyada olan bitene karşı oldukça ciddi bir merakım vardı. İyi bir dinleyici, bununla beraber iyi bir anlatıcı olduğumu fark ettiğimde, üniversite eğitimimi bu çerçevede şekillendirmek istedim. Eski adıyla Gazi Üniversitesi olan 2018’de meydana getirilen isim değişikliği ile Hacı Bayram Veli Üniversitesi İletişim Fakültesi’ni kazandım. Üniversitedeki öğrencilik hayatımda medya sektörünün birçok değişik dalını denedim ve her gün büyük bir heyecanla icra ettiğim, oldukça daha büyük hayaller ve hedefler içinde olduğum mesleğimi yapmak nasip oldu.
Hemşirelik yıllarım bana insanları anlamayı öğretti, habercilik ise insanların hikâyesini anlatmayı… İlk bakışta birbirinden oldukça değişik şeklinde görünseler de, ikisinin ortak noktası insan hayatına dokunuyor olmaları. Sıhhat alanında eğitim alırken kriz anlarında doğru karar vermeyi, soğukkanlı kalmayı ve insanlarla sıhhatli kontakt oluşturmayı öğrendim. Bugün sahada muhabirlik yaparken de geçmiş yıllarda edindiğim birikimleri kullanıyorum.
Lisans eğitiminiz süresince yönetmenlikten fotoğrafçılığa, podcast yayıncılığından kurgu asistanlığına kadar değişik alanlarda tecrübe kazandınız. Bu oldukça yönlü üretim süreci ve sesli hikâye anlatıcılığı deneyimi, bugün ekran haberciliğine ve haber anlatımınıza iyi mi yansıyor?
Tv haberciliği bir ekip işi. Kamera arkasında kurgu icra eden birinin iyi mi düşündüğünü, kameramanın neyi önemsediğini ya da bir fotoğraf karesinin iyi mi kuvvetli hale geldiğini bilmek sahada büyük avantaj sağlıyor. Bir habere yalnızca metin olarak bakmıyorum; görüntüsüyle, sesiyle, ritmiyle ve duygusuyla beraber düşünüyorum. Podcast benim duygusal yanım. Üniversitedeki talebe evimde kısıtlı imkânlarla TRT’nin Geleceğin İletişimcileri Yarışması’na podcast projesi hazırlamıştım ve üçüncülük ödülü aldım. Podcast deneyimi de bana yalnızca ses tonuyla bile hikâye anlatabilmeyi öğretti. Tüm bunlar bugün hazırladığım haberlerin ifade dilini daha kuvvetli hale getiriyor.
Meslek hayatınızın hemen hemen başlangıcında 6 Şubat Kahramanmaraş depremlerini sahada takip eden haberciler içinde yer aldınız. Böylesine büyük bir felaketin merkezinde vazife yapmak size habercilik adına hangi en mühim dersleri kazandırdı? O sıkıntılı süreçte hem mesleki sorumluluğunuzu hem de ruhsal dayanıklılığınızı iyi mi korudunuz?
6 Şubat depremleri benim meslek hayatımın en ağır fakat bununla beraber en öğretici deneyimiydi. Günlerce insanların umutla bir ses beklediği enkazların başlangıcında vazife yaptık. O süreç bana tv haberciliğinin yalnızca informasyon vermek olmadığını, bununla beraber büyük bir mesuliyet taşıdığını gösterdi. Bu şekilde dönemlerde sansasyon üretmeden, insanların acısına saygı göstererek doğru bilgiyi aktarmanın ne kadar mühim bulunduğunu gördüm. Haberin merkezinde insan bulunduğunu hiçbir vakit unutmamak icap ettiğini öğrendim.
Ben 1999 depreminde hemen hemen 4 aylık bir bebektim. Annem ve babamla beraber Yalova’da günlerce çadırda kalmışız. Annem o günleri senelerce söyledi. Kahramanmaraş’a ilk vardığımda hemen hemen depremin üstünden 6 saat geçmişti ve her şey annemin ben çocukken bana anlattığı gibiydi. Oradaki bebeklerde ve çocuklarda kendimi gördüm, gözü yaşlı anne ve babaları görünce kendi akrabalarım aklıma geldi. Evet haberciyiz, profesyoneliz fakat her şeyden ilkin insanız.
Orada hem büyük bir acı, büyük bir umarsızlık, büyük bir bekleyiş vardı hem de kelimelerle tanım edilemeyecek düzeyde bir vicdani dayanışma. Biz bir tek haber yapmadık, biz insanların sesi olduk. Ne mutlu ki bana yıkıntı altında kalan genç bir polisin kurtarılmasına vesile oldum. Ağlamak ile çözemediğiniz bir durum olduğunda harekete geçmek zorundasınız. Orada hepimiz sorumluluğunu yerine getirmek zorundaydı. Ben haber üreterek mesleki sorumluluğumu yerine getirdim, elimden geldiğince depremzedelere yardım ederek de insani sorumluluğumu yerine getirdim. Ümit ederim tekrar bu şekilde bir afet devletimizde yaşanmaz.
Bugün Haber Global’de muhabir olarak yoğun bir haber temposunun içindesiniz. Bir haberi seyirciye aktarırken sizin için olmazsa olmaz olan ilkeler nedir? Sizi en oldukça motive eden unsur ne ve sizce seyircide karşılık kabul eden bir haberin en mühim özelliği nedir?
Benim için hız hiçbir vakit doğruluğun önüne geçemez. Bir bilgiyi yayınlamadan ilkin ne olursa olsun doğrulatmak, değişik kaynaklardan teyit etmek ve olayın tüm taraflarını dinlemek gerektiğine inanıyorum. Ek olarak haberin seyirciye mütevazi, anlaşılır ve samimi bir üslupla ulaşmasını önemsiyorum. Tv haberciliğinde kimi zaman saniyeler içinde karar vermek gerekiyor fakat bu reflekslerin temelinde daima etik ilkeler olmalı.
Beni en oldukça motive eden unsur seyircilerimizden aldığım geri dönüşler. Onların tebrikleri ve eleştirileri benim için oldukça kıymetli. Sesimin ve görüntümün Hakkari’nin bir dağ köyüne, Karadeniz’in bir yaylasına, Sivas’ın, Ankara’nın, Kırşehir’in bozkırına, Güneydoğu Anadolu’da bir kebapçı dükkanına, Akdeniz ve Ege’nin bir dinlence nahiyesine, memleketim Yalova’ya ve doğal ki annem ve babamın izlediği televizyona gün içinde konuk olmak benim en büyük motivasyon kaynağım.
Ankara’da süregelen habercilik kariyeriniz bugün İstanbul’da devam ediyor. İki kent size mesleki anlamda neler kattı?
Ankaralılar yeni biriyle tanıştıklarında, “En sevdiğin Aspava hangisi?” diye sorar şu sebeple her restoranın kalitesi, lezzeti farklıdır.
Doğrusu hangi şehirde, kimlerle ve nerede zaman geçirdiğiniz oldukça önemlidir ve sizin hakkınızda karşı tarafa bir düşünce sunar.
Ben yiyecek yediğim Aspava tercihimi de, zaman geçirdiğim meslek büyüğü gazeteci abi ve ablalarımı da doğru seçtiğime inanıyorum. Politika ve bürokrasiye dair oldukça şey öğrendim, oldukça şey deneyimledim.
Cumhurbaşkanlığı muhabirliği yapma fırsatım oldu. TBMM’den onlarca gösterim yaptım. Ankara bana haber disiplini kazandırdı.
İstanbul ise oldukça daha dinamik bir kent. Burada adalet sarayı muhabirliği ağırlıklı habercilik yapıyorum. Bigün adliyede, ertesi gün bir afet bölgesinde, başka bigün kültür sanat ya da yaşam haberinde olabiliyorsunuz.
Bu çeşitlilik aslen yorucu sadece bir taraftan da öğretici. İki kent de haberciliğe değişik pencerelerden bakmayı öğretti. İki şehirde de habercilik yaptığım için kendimi oldukça talihli hissediyorum.
Haberci kimliğinizin yanı sıra futbol, müzik, tiyatro şeklinde değişik ilgi alanlarınız bulunuyor. Yoğun saha temposunda bu ilgi alanları size iyi mi katkı sağlıyor? Haberlere bakışınızı ve hikâye anlatımınızı beslediğini düşündüğünüz yönleri var mı?
Yoğun haber temposunda insanoğlunun kendine nefes alacak alanlar oluşturması gerektiğine inanıyorum. Futbol, müzik ve tiyatro benim için bir tek birer hobi değil; bununla beraber değişik bakış açıları kazandığım alanlar. Futbol bana disiplini, ekip ruhunu ve doğru zamanda doğru hamleyi yapmanın önemini hatırlatıyor. Tiyatro ise insan duygularını, gövde dilini ve hikâye anlatımının enerjisini daha iyi anlamamı sağlıyor. Müzik ise tempolu meslek hayatımın içinde zihnimi dinlendiren ve yaratıcılığımı besleyen mühim bir kaynak.
Bence iyi bir haberci bir tek gündemi takip eden şahıs değildir; yaşamın değişik alanlarını gözlemleyen, insanı ve toplumu anlamaya çalışan kişidir. İlgi alanlarım da haberlere bu gözle yaklaşmama destek oluyor. Bir olayın yalnızca görünen tarafını değil, arkasındaki insan hikâyesini de yakalamaya çalışıyorum. Bundan dolayı seyircide iz bırakan haberler, bir çok vakit bir tek informasyon veren değil, bununla beraber duygu ve anlam taşıyan haberlerdir. Bu yüzden sahada edindiğim deneyimlerle kişisel ilgi alanlarımın birbirini beslediğini düşünüyorum.
