İşte bu topraklarda kalemiyle yürekleri titreten, fikirleriyle nesillere yön veren büyük bir mütefekkir: Necip Fazıl Kısakürek. Bir tek bir ozan, bir yazar değil; bununla birlikte bir çağrının, bir kültürün ve bir dirilişin adıdır.
Necip Fazıl, edebiyatımızda bir tek güzel duyu değil, bununla birlikte derin bir düşünce adamı olarak yer alır. Onun mısralarında yalnızca kafiyeler değil, inançlar, acılar, arayışlar ve bir milletin tekrardan uyanışı vardır. “Sakarya Türküsü”yle hüzünlenmeyen, “Çile”siyle sarsılmayan bir yürek var mıdır bu memlekette?
O, Batı’dan gelen rüzgârlara karşı Doğu’nun irfanıyla durmayı bilen bir kalemdi. “Büyük Doğu” düşüncesi, onun kültürel mücadelesinin ve uygarlık idealinin merkezinde yer aldı. Kendi ifadesiyle “tohum saçan” fakat “hasat beklemeyen” bir dava adamıydı.
Necip Fazıl, kültürel kimliğimizi tekrardan inşa etmeye çalışanların yolunu aydınlatan bir meşaledir. O bir tek şiirleriyle değil, tiyatrolarıyla, düşünce yazılarıyla, konferanslarıyla bir uygarlık tasavvurunun mimarıdır. Bilhassa gençlere verdiği ehemmiyet, onu bir neslin düşünce babası haline getirmiştir.
Bugün kültürel yozlaşmanın ve kimlik bunalımının konuşulmuş olduğu bir dönemde, Necip Fazıl şeklinde düşünürlerin söylediklerine daha oldukça kulak vermemiz gerekiyor. O, bizlere bir tek bir dilin değil, bir inancın ve ruhun da iyi mi savunulacağını öğretti.
Necip Fazıl Kısakürek’i idrak etmek, bu coğrafyada var olmanın ne demek bulunduğunu kavramaktır. O hâlâ aramızda; kitaplarında, fikirlerinde, hatırlayanların gönlünde yaşıyor.
